„Wawrzyny, cyprysy, drzewa gumowe, dęby wiecznie żywe i bagienne klony stały gęstą ścianą, a tuż przed nimi wznosiła się druga ściana, utkana z gęstych pnączy, co łącząc się pędami w dole wspinały się mocno i stromo w górę. Na samej zaś górze, niczym stół wciśnięty w rozwidlenie gałęzi, czerniała jemioła. Nad głowami dziewcząt przelatywały myszołowy, obijając się to o jedną, to o drugą stronę parowu tak beztrosko, jakby to była sprawa ich wolnego wyboru. Lot ich znaczył się ostrym zygzakiem na błękitnym nieboskłonie, skrzydła rzucały im pod stopy przelotne cienie, aż przysiadały gęstym szeregiem .na rozłożystych gałęziach bladych platanów. Szeleszczące głosy bagna wkradały się w uszy i dusze rozmarzonych dziewcząt. Dla Jinny Love zabrzmiały nagle radosnym rytmem, poczęła więc wesoło podskakiwać z nogi na nogę. Momenty ciszy wydawały im się wprost niezrozumiałe, jakby wszechświat zapadł nagle na chrypkę, jakby chrypka ta była tej ciszy przyczyną. Na ciemnym skraju parowu czaił się kot. Tropił jakieś inne stworzenie. Łaził po krzakach dzikiej róży, zupełnie jakby nie było kolców na świecie. Przeciwnie, kolczaste gałęzie uginały się pod ciężarem jego rozciągniętego bezkostnego cielska.“(7)