„Trzon NATO stanowią siły zbrojne Stanów Zjednoczonych i Republiki Federalnej Niemiec. Główne siły uderzeniowe paktu stacjonują na terytorium RFN. Tu znajdują się również magazyny głowic nuklearnych. Poprzez kontynent europejski przebiega bezpośrednio Unia podziału między najsilniejszymi ugrupowaniami wojskowymi świata NATO i Układem Warszawskim.
USA od pierwszej chwili stawiały przed NATO wyraźnie sprecyzowane zadania. Miał on być narzędziem walki przeciwko socjalizmowi. Wiele państw NATO (przede wszystkim Francja) nie podziela opinii o tzw. zagrożeniu Europy Zachodniej przez komunizm. W wielu państwach, szczególnie skandynawskich, toruje sobie drogę przekonanie o konieczności pokojowego współistnienia, nawiązania ściślejszej współpracy z krajami socjalistycznymi.
U większości partnerów NATO, w większym lub mniejszym stopniu, występuje opór przeciwko traktowaniu tej organizacji jako narzędzia realizacji polityki zagranicznej USA. Wynika z tego, że tłem i źródłem występujących w łonie NATO sprzeczności są antagonistyczne interesy członków paktu. Sens tych sprzeczności wyraża się w walce o maksymalne ratowanie własnych interesów przed obcą hegemonią.“(2)