„Stanisław Chlebowski urodził się w 1890 roku. Jego matka była pianistką. Po sześć godzin dziennie grała utwory Bacha i Chopina. Przerwała grę raz jeden, gdy spostrzegła, że jej syn maluje. Wymogła na nim, aby zdobył jakiś konkretny fach. Zapisał się na Politechnikę Gdańską na wydział architektury, ale gdy w 1915 roku złożył pracę dyplomową, był to pierwszy i ostatni zarazem projekt architektoniczny dyplomowanego inż. Chlebowskiego. Nigdy potem nie zdradził malarskich sztalug dla kreślarskiego stołu. Mimo to architektura, podobnie jak muzyka, zaważyły na jego życiu, stały się motywami jego twórczości. A dyplom Także miał znaczenie, choć odegrał osobliwą rolę. Gdy snobi, których nie brak było w Gdańsku, dowiadywali się, że artysta jest inżynierem, nabierali szacunku dla obrazów oglądanych przedtem z lekceważącą wyniosłością. Nieraz proponowali kupnr i wtedy Chlebowski się odgrywał, żądał najwyższych sum i o dziwo otrzymywał je. Składał sztalugi i jechał do Paryża.
Gdy przybył tam po raz pierwszy — niemal wprost ze studiów w berlińskiej pracowni Lovisa Corintha — impresjonizm promieniował jeszcze siłą pełnej dojrzałości, ale krytycy już odwracali się doń plecami oskarżając impresjonistów o najcięższe zbrodnie wobec sztuki, witając z entuzjazmem nowych twórców fowistów i kubistów. Edgarowi Degas, przywódcy impresjonistów, wtedy właśnie wyrwał się ów sławny okrzyk rzucony w kierunku krytyków i młodych twórców Rozstrzeliwujecie nas, ale i okradacie! Georges Braąue, przywódca fowistów i kubistów, nie pozostał dłużny odcinając się impresjonistom nie mniej sławnym zdaniem Zmysły deformują, umysł kształtuje.“(13)