„Przyszła mi na myśl historia pewnego inżyniera, który całe życie robił zupełnie nie to co chciał. Marzył o jednym instytucie, znalazł się w innym, chciał zostać lekarzem — został inżynierem, kochał jedną dziewczynę — ożenił się z drugą. Okoliczności stale układały się nie tak, jak by tego chciał, natomiast nie wystarczało mu silnej woli (skutek nieprawidłowego wychowania i brak samowychowania), aby postąpić wbrew temu, co niosło mu życie, aby zacząć płynąć pod prąd. Pokornie poddawał się losowi, co w końcu doprowadziło go do długotrwałej depresji psychicznej. Innymi słowy, z czasem stał się ponurym, przygnębionym, nawet zgryźliwym człowiekiem. Był stale w złym humorze, na jego twarzy rzadko pojawiał się uśmiech. Potem ludzie mówili, że był on zawsze smutny dlatego, iż zawczasu przeczuwał swoją śmierć. Nie można tego tak tłumaczyć to właśnie stała depresja zdusiła w jego psychice chęć, a w orga
nizm!e T ^ako wy"^ teg0 — zdolność do odporności. I wtedy już nic nie stało na przeszkodzie, aby w organizmie tego człowieka rozwinęła się śmiertelna choroba...
To prawda, że rakowi łatwiej jest zapobiec, niż potem go leczyć. Nie bez powodu Komitet Ekspertów Światowej Organizacji Zdrowia stwierdza, że w 75 procentach wszystkich przypadków zachorowań na raka można mu wcześniej zapobiec. Przyszły mi na myśl rozmowy ze znanym immunologiem, profesorem Gowałło, który zajmuje się opracowywaniem środków wzmacniających odporność organizmu na nowotwory złośliwe. Ale Gowałło ma do czynienia z już chorymi ludźmi, którzy rozpaczliwie szukają przynajmniej promyka nadziei, lecz, niestety, znajdują go niezbyt często. Tak, dopóki jesteśmy zdrowi...“(16)