„Matka Vincenta, Anna Kornelia, oczekiwała syna stojąc w oknie i otworzyła drzwi, nim jeszcze bryczka stanęła przed domem. Przyciskając go z matczyną czułością do wydatnej piersi dostrzegła od razu, że jej chłopca spotkało coś złego.
— Mój drogi synu — szepnęła — mój Vincencie.
Jej oczy, niebieskie i zielone na przemian, były zawsze szeroko otwarte, jakby patrzyły na wskroś przez człowieka, nie sądząc go jednak zbyt surowo. Delikatna bruzda idąca od nozdrzy do kącików ust pogłębiała się z każdym rokiem, a im głębsze były te bruzdy, tym silniejsze stawało się wrażenie, że jest to twarz rozjaśniona słabym uśmiechem.
Anna Kornelia Carbentus pochodziła z Hagi, gdzie jej ojciec miał tytuł „Królewskiego Introligatora". Przedsiębiorstwo Wiliama Carbentusa rozwijało się doskonale, a gdy mu powierzono oprawę plerwj.ou" egzemplarzaKonstytucji Holenderskiej, zasłynął w ra łym kraju. Jego trzy córki były bieu ćlcvćcs ; druga z nich zaślubiła Vincenta, brata Theodorusu, trzecia — znanego i poważanego pastora Strickera z Amsterdamu.
Anna Kornelia była zacną kobietą. Nie dostrzegała w świecie zła, nie uznawała jego istnienia. Widziała jedynie słabość, pokusę, nędzę i cierpienie. Theodorus van Gogh był również dobrym człowiekiem, lecz zdawał sobie w pełni sprawę z istnienia zła i potępiał najmniejszy jego przejaw.“(8)