„jak i główne elementy wozów (łącznie z kołami) wycina z desek i deszczułek sosnowych. Robi to bez pomocy szablonu czy rysunku „Rysunek mam w głowie" — mówi. To, że czasem zdarza się figurka konia trochę inna od reszty, wcale go nie martwi. Przeciwnie. Zdaje się go to cieszyć, chociaż po tylu latach pracy nie ma złudzeń, że wyjdzie mu kiedyś jakiś koń zupełnie inny. Technika ogranicza. I najbardziej optymalny (wypracowany przez zabawkarzy jeszcze we wczesnym średniowieczu) wzór konia stojącego lub idącego stępa. Koń w kłusie lub w galopie byłby niestabilny...
— Nie trzymałby się deski, dziecko raz, drugi wzięłoby w rękę i koniec, pan rozumie...
Rozumiem. I mam oczy otwarte deski, piła ręczna, dłutko, scyzoryk. Pędzel, farba. Pracowite ręce. Twarde, pełne odcisków nie do pozbycia.
W otwartym oknie warsztatu pojawia się dziecięca główka. Błyszczą ciekawskie oczy.
Pan Franciszek przez jakiś czas ignoruje pojawienie się nieproszonego widza. Wreszcie nie strzymuje
— No i czego się, gówniarzu, gapisz Zabawek nie widziałeś
Groźny ton głosu nie robi żadnego wrażenia. Główka nadal tkwi w otwartym oknie.
— Myślałby kto, że dawno go tu nie było... — Pan Franciszek mrucząc groźnie pod nosem, bierze jednokonny wóz, podaje go przez okno. Główka dziecięca niknie. — Żeby choć dziękuję powiedział... — mruczy pan Franciszek, wyjaśniając, że nieproszony mały widz reprezentował liczną progeniturę jednego z sąsiadów. Tylko niech przypadkiem nie wygadam przed żoną, że dzieciakowi taki prezent zrobił. Żona okropnie tego nie lubi. Jak się dowie, może zacząć bluzgać, na gościa ani zważając.“(3)