„Byłem oburzony, ale i wściekły na siebie. Szkoda tylko, że poniewczasie. Ty stary głupcze, kląłem w duchu, aleś się popisał. Nie lepiej to było zawiesić swój „ambit" na kołku i wyrecytować przed majorem wykutą patriotyczną mówkę
Po głębokim namyśle postanowiłem skorzystać z danej mi szansy. Miałem zresztą cichą nadzieję, że po jakimś czasie nadarzy się być może sposobność powrotu do wymarzonego lotnictwa. Pojechałem więc na rozmowę do Modlina.
Przy ujściu BugoNarwi do Wisły rozsiadła się, niby drapieżny pająk, potężna niegdyś twierdza modlińska, wzniesiona na przełomie XIX i XX wieku.
Wtopiona w zieleń drzew i krzewów plątanina kazamat i artyleryjskich bunkrów. Monstrualnie grube ściany i pułapy wzmocnione od góry ziemnymi czapami. Labirynt dróg, mostów, ukrytych przełazów. Długie, forteczne budynki, spadające frontonami w głębokie fosy.
W samym środku twierdzy mieściło się od wiosny 1934 roku Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych, przemianowane w rok później na Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych. W jego skład miała teraz wejść nowa szkoła podchorążych.
Wybrukowana kocimi łbami droga, wiodąca ze stacji kolejowej wzdłuż brzegu Narwi, wpadała do twierdzy ciemnym tunelem Bramy Ostrołęckiej, ubezpieczonym stałym posterunkiem żandarmerii. Okazuję dokumenty, wyjaśniam, do kogo i po co przybyłem. Na wartowni otrzymuję przepustkę oraz wyczerpującą informację, jak trafić do Centrum.“(4)