„— Ona tu na kogoś czeka.
Bezsensowne przypomnienie i myśl przyszły tedy autorowi do głowy. W oczach mignęła mu wydekoltowana otyła kobieta, szydełkująca na tle butelek i mająca takie zdumienie i figlarną obietnicę przyszłej hecy w oczach. W uszach zabrzmiał mu jej pisk, ten flecik — kiedy przywitawszy go zadała mu pewne pytanie.
— Na kogo czeka Może na redaktora — spytał.
— A skąd pan wie — szybko poruszył się pan w panamie na swym zielonym krzesełku, które pod nim skrzypnęło i aż zachwiało się. Spojrzał niemniej szybko spod panamy.
— O, bagatela! Po prostu przypomniałem sobie, że ta dzierżawczyni czy jak ją tam, Sztajsowa zapytała mnie, czy nie jestem redaktorem. Więc to mi się jakoś skojarzyło.
— Tak, czeka na niego.
— Sama
— Sama i co wieczór.
— I co, on nie przychodzi, ten redaktor
— Nie przychodzi.
— Nieprawdopodobne!
— Nieprawdaż — Uśmiech nieznajomego, jego rozanielone rozchylenie warg niczym logicznym jak gdyby się nie tłumaczyło. — Zresztą, cholera ją tam wie. Może żadnego redaktora nie ma i nigdy nie było — dodał. I zaraz porywczo sięgnął, jakby sfrunął ręką do wiaderka po nową flaszkę lemoniady. Znowu wypełnił szklankę pół na pół z koniakiem.
— Czekać, czekać — mówił dalej, patrząc spod ronda panamy przed siebie z jakimś podziwem i swoistym zacietrzewieniem. Można było pomyśleć, że chce coś wyhipnotyzować. — ...O, prawie afrykańskie drzewo! — zawołał nieoczekiwanie. Dostał nagłej przy tym chrypki, może właśnie z przepicia, bo ten okrzyk zabrzmiał skądinąd jak mamrot.“(5)