„— Nic, zaraz siadamy do stołu. Gdzie jest ten twój znajomy, książę
— Czeka w przedpokoju. Jest bardzo zadowolony.
— A córka
— Jeszcze z nią nie rozmawiał.
— Przypominam ci, książę, że pani Dubarry jest zazdrosna i może tu wrócić.
— To byłoby nieprzyjemne, ale nie przypuszczam, żeby hrabina poniżyła się tak dalece.
— W podobnych wypadkach jest zdolna do wszystkiego — oznajmił król — zwłaszcza, kiedy z zazdrością występuje u niej nienawiść. Ona ciebie, książę, nienawidzi.
— To dla mnie zaszczyt, Najjaśniejszy Panie — powiedział Richelieu z ukłonem.
— Nienawidzi też barona de Taverney.
— Nienawidzi też i trzecią osobę, więcej niż mnie i barona.
— Kogo »
— Pannę Andreę.
— To naturalne... ale trzeba się strzec. A więc cyt!... Idź,
U — Kant Balsamo, t. IV
książę, wydaj polecenie swojemu Rafte i przychodź do sali jadalnej, wiesz z kim.
W pięć minut później Richelieu z baronem zjawili się na
wieczerzę.
Król uprzejmie powita! gości i zaprosił do stołu. Był wesołym i miłym współbiesiadnikiem, jadł z apetytem, dbał o gości i w końcu rozpoczął rozmowę o muzyce.
— Muzyka godzi mężczyzn — podchwycił temat Richelieu. — Czy da się to samo powiedzieć o kobietach
— Och, nie mówmy o kobietach — rzekł król. — Od wojny trojańskiej do czasów obecnych kobiety przyczyniały się do wszystkiego, co było przeciw muzyce. Zwłaszcza ty, książę, nie powinieneś mówić o kobietach, bo zbyt wiele masz zaległości w licznych z nimi sprawach.“(15)