„— Harry — powiedział wreszcie, a jego głos brzmiał głucho i pełen był niepokoju. — Nie ma celu odkładać tej rozmowy. Muszę powiedzieć ci wszystko. Niepodobna dźwigać stale brzemienia wątpliwości. Trzeba jasno postawić sprawę. Obserwując cię ostatnio, widzę, że się zmieniłeś, i to na gorsze. Jak gdybyś odszedł ode mnie. Moje czyny i moje rady oiążą ci. Zrozum jednak, że podyktowała mi je świadomość nieodzownej konieczności. Gdybyś wiedział, jak się o ciebie niepokoję, jak chcę cię uchronić przed wszystkimi niepożądanymi ewentualnościami (a jest ich w życiu tak wiele!), tobyś nie postąpił tak jak wczoraj. Nie ujawniłem ci wszystkiego i nie wszystko mogę jeszcze ujawnić. Przyjdzie na to czas... Mogę jedynie powiedzieć, że codziennie, co godzinę i co minutę, narażasz się na bardzo duże niebezpieczeństwo. Jest ono szczególnego rodzaju i grozi tylko tobie. I nikt, prócz mnie, nie może cię od niego uchronić. Zbyt dobrze zdaję sobie sprawę z twego znaczenia, żeby móc ryzykować. Nadejdzie czas, gdy zajmiesz w życiu wyjątkową pozycję.
— Wszystko to już słyszałem, profesorze — odparł obojętnie Harry. — Słowa i tylko słowa... Pan mówi „wyjątkowa pozycja w życiu". A po co mi to
— Dobrze, dajmy temu pokój. Powiedz mi za to, dlaczego wczoraj, wbrew obietnicy, wyszedłeś z domu“(10)