„— Ból zęba! — mówi doktór z uśmiechem i uspokaja gości, którzy dalej zajadają pardwę.
) Narodowa potrawa, — jadana ze śmietanką, stanowi ulubiony deser. (P. tł.)
Panna dEspard wbiega do swego pokoju. Ręka jej drży, lecz odnajduje nią w ustach śrut i odnajduje ząb, a tak, złamany ząb, przedni, piękność — o Boże, mknie do lustra, widzi czarny otwór, okropny otwór. W pierwszej chwili nic jeszcze nie może przedsięwziąć, ale w miarę, jak wypróbowuje przed lustrem uśmiechać się w przenajrozmaitszy sposób, otwierać usta i śmiać się, powstaje w niej niepohamowana wściekłość — wybucha mnóstwem przekleństw. Drobne jej ręce stały się podobne do szponów, wali niemi w powietrzu. O... Boże święty, co dobrego mogła oczekiwać! Jaką korzyść miała teraz panna dEspard ze swego masażu twarzy i z swej troski o różową bliznę na podbródku Jaką korzyść miała wogóle ze swego planu z damy w ogłoszeniu i z widoku na dobrą partję po przebyciu wszystkiego Wszystko leżało w gruzach!
Przecież to ona miała ująć los za kark i nagiąć go! I czy niedjabclska to maniera chłostać ją raz po raz akurat w twarz! Ze swym oszpeconym wyglądem była całkowicie pozbawiona nadziei, i co jej teraz czynić należy Skoro się trochę uspokoiła, zda się, znów znalazła nieco pociechy w grubej paczce banknotów, którą nosi na swej piersi, miała w niej cokolwiek opory, dopóki ją posiadała — nie będzie ani głodna, ani bezdomna. Bada ząb w ręce i widzi, że był już poprzednio napół spróchniały, kwestja czasu, kiedyby się ułamał, a śrut ze strzelby Daniela zastąpił tylko twardą skórkę chleba, lub kość w mięsie. Gdy histeryczna jej wściekłość minęła, próbuje z na“(14)