Generalny Inspektor Sił

„Generalny Inspektor Sił Zbrojnych propozycję Komitetu Wyższej Szkoły Wojennej zaakceptował. Niestety i w tej dziedzinie zabrakło Polsce paru lat czasu. Rok pokojowej pracy jest to okres zbyt krótki, aby przestawić pojęcia i wyobrażenia kadry, a pośrednio i całej armii.
Za wcześnie jest jeszcze, by sformułować sąd o kampanii wrześniowej — samotnych i śmiertelnych zapasach armii polskiej, walczącej o główną podstawę odrodzenia, o honor Narodu. Jedno wydaje się pewne orzeczenie historii wypadnie na pewno inaczej aniżeli ujemna i jednostronna ocena wielu współczesnych, dokonywana z natury rzeczy pod wpływem gwałtownych uczuć i wzruszeń. Zrozumiałe psychologicznie były pierwsze, odruchowe osądy polskiego społeczeństwa, tak dumnego przed
wojną ze swej armii, tak rozmiłowanego w tradycji wojskowej, osądy powstałe wśród niesłychanych cierpień, zaprawianych żółcią upokorzenia, goryczą zawodu, bolesnym oszołomieniem, wywołanym przez niepojęty wówczas dla nikogo przebieg zdarzeń wojennych, przez raptowność i rozmiary klęski. I trudno się dziwić odruchom społeczeństwa, poszukującego winowajcy tego, co się stało, a czego wówczas umysł ludzki ogarnąć i pojąć po prostu nie był w stanie. Mniej zrozumiały natomiast jest sposób, w jaki wykorzystywano uczucia i cierpienia ogółu dla celów politycznych, wylewając przy tym niebacznie dziecko razem z kąpielą, dokonując publicznie porachunków wewnętrznych na obczyźnie, deprecjonując wobec opinii świata polski wkład do wojny.“(1)